| تبليغات | X |
 |
 |
|
| نامه هاي من براي رامــــــــــــا ... |
|
سلام راماي عزيزم ! تنها تر از هميشه ام و روزگاراني سرد را نظاره گر دنياي من بي تو هيچ رنگي ندارد و من از هميشه تا هميشه تنها هستم در تمام قرن ها در تمام سفرها در تمام ... اين منه تنها هميشه خواهد ماند چشم به در پا به راه ذهن به جا ... در ميان اين همه نامرمان نامرد مرد! شبهاي بي تو شبهاي تنهايي و گريه ناله و فغان اين دل ديوانه تنگ است مرثيه خوان رفتن توست با درويش پيري همراهم كه عمري است در انتظار معشوق شبها به صبح رسانده است و تو گويي هزاران سال از زمان عاشقث شدنش مي گذرد دريغ از ذره اي دودلي و پشيماني... من نيز مانند اويم هيچگاه از عشق تو دست نخواهم كشيد در دنيايي كه خواب در پي خواب مي آيد و مردمانش هيچ نميدانند از عشق از محبت از ... من تنهايم اي همه من اي همه ما اي همه زندگي از اولين و آخرين لحظه شدن من مي مانم و به روزي چشم دوخته ام كه از را مي آيي شكسته و نالان و منه تنها پاهاي خون آلودت را مي شويم دستان ناتوانت را مي گيرم لبان خشكيده ات را ... مي بوسم تن رنجورت را در آغوش خواهم كشيد و مرحم گذارت خواهم شد... اي همه من راما ... من منتظر خواهم ماند بگذار مردمان بپندارند كه من ديوانه ام و عشقم افسانه اي بيش نيست من كه چيزي ندارم كه از دست بدهم تنها چيزي كه دارم عشق توست كه روزگاريست با من در اين خرابات همراه است... تو را دوست دارم و مي خواهم و حيف كه نفهميدي و رفتي شايد روزگاري ديگر بيايي شايد من به همين شايد دلخوشم و منتظرت مي مانم شايد مرمان نامرد مرد هم با هم روزگاري ديگر همنوا شوند شايد... اما چيزي را مي دانم و بدان مطمئنم و آن ديدار تو در جهاني ديگري است پس به اميد آن روز... منتظرت خواهم ماند بگذار هركه هرچه مي خواهد فكر كند، حرف بزند و زندگي كند من عاشق توام... راما!
از سوي پيامبري کوچک (کلاغ بيکار) www.raven.blogfa.comاhttp//: Copyright © ۲۰۰۰ - ۲۰۰۸ by (RAVEN) All rights reserved
|
|
+ نوشته شده در
شنبه هجدهم اسفند 1386ساعت 23:8 توسط ... کلاغ بیکار ... |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
این منم کلاغ بیکار واسه شما بی آزار
از تموم این دنیا سهم من یه منقار و دو بال سیاهه تا بشم کلاغ بیکار تا بشم همسایه دیوار به دیوار تا بشینم روی بوم خونه هاتون تا بخونم باز براتون غار و غار آره منم کلاغ بیکار همون همسایه دیوار به دیوار... خاک می خواندم مرا هر دم به خویش میرسند از ره که در خاکم نهند آه...شاید عاشقانم نیمه شب گل به روی گور غم ناکم نهند اینجا دلتنگی های من برای توست ای گمشده. ای دورتر ز خاطرات کودکی، رامای گمشده ی رویاهای شبانه ام. |
|
RSS
|
